دیوار های قسطنطنیه استانبول

دیوار های قسطنطنیه استانبول

دیوار های قسطنطنیه (( Walls of Constantinople  که نه تنها در اندازه، بلکه در ساخت و طراحیشان - که در آن ابزارهای دفاعی ساخته ی دست انسان با موانع طبیعی ترکیب شده بود - بی همتا بودند، معروف ترین سازه های دوره ی قرون وسطی هستند. ترکیب اصلی دیوار ها، تکه سنگ پوشانده شده با بلوک های سنگ آهک و تقویت شده با لایه هایی از آجر قرمز است. جهت ارتقاء یکپارچگی کل سازه، برج ها و دیوارهایی مستقل ساخته شدند. مداری دفاعی متشکل از 22/5 کیلومتر دیوار تقویت شده با بیش از 400 برج و سنگر و چندین دژ و استحکامات قوی، شهر را تماما احاطه کرده بود. مستحکم ترین سازه، مشرف به غرب و در مقابل یک راه زمینی قرار داشت. در آن مکان، در امتداد محدوده ای 6/5 کیلومتری از خشکی، دیوار های افسانه ای تئودوسیوس ( Theodosian Walls ) قرار دارند که ژرفایشان با یکدیگر آمیخته شده و دیوارپایه هایشان به مانند دندان های کوسه ای المپیایی روی هم قرار گرفته اند. اگر کسی قصد حمله از این قسمت را داشت باید از چهار ردیف دیوار که هر کدام بر فراز دیگری قرار داشتند ( با عمقی حدود 60 متر )، عبور میکرد.

دیوار ها که در ابتدا توسط کنستانتین کبیر ساخته شده بودند، از همه طرف شهر را احاطه کرده و از آن در برابر حمله های زمینی و دریایی محافظت میکردند. در قرن 5 ام، زمانیکه شهر شروع به گسترش یافتن کرد، دیوار های دو ردیفه ی تئودوسیوس ساخته شدند. با اینکه دیگر بخش ها به اندازه ی این دیوار ها ماهرانه طراحی نشده بودند، زمانیکه نفرات کافی از آنها محافظت میکردند، برای هر محاصره کننده ی قرون وسطی ای تقریبا نفوذ ناپذیر میشدند. دیوار های قسطنطنیه در زمان محاصره ی آوارها (مردم شمال شرقی قفقاز)، اعراب، رس ها ( Rus’، مردم قرون وسطایی روسیه، روتنیا و بلاروس ) و بلغار ها از شهر و امپراتوری قسطنطنیه محافظت کردند. تنها ظهور توپ های جنگی باروتی استحکامات را تضعیف کرده و باعث محاصره و سقوط نهایی قسطنطنیه در 29 می 1453 و افتادن آن به دست عثمان ها شد.

در بیشتر دوران عثمانی دیوار ها دست نخورده باقی ماندند و زمانیکه شهر در قرن 19 ام شروع به گسترش فراتر از مرز های قرون وسطی ایش کرد، بخش هایی از دیوار های قسطنطنیه رو به خرابی رفتند. با وجود کوتاهی های صورت گرفته در نگهداری از بنا، بسیاری از بخش های دیوار ها سالم ماندند و هنوز سر پا هستند. در 20 سال اخیر، برنامه ی بازسازی در مقیاس بزرگی در دست انجام است که به بازدید کننده ها اجازه میدهد از ظاهر اولیه ی بنا لذت ببرند. 

دیوار های زمینی

دیوار های بیزانس و کنستانتین

در قرن 8 ام قبل از میلاد، زمانیکه شهر برای اولین بار توسط استعمارگران یونانیِ مگارا به رهبری بیزاس ( Byzas )، تحت نام "بیزانس" تاسیس شد، استحکامات اولیه ی آن ساخته شدند. در آن زمان شهر شامل یک دژ و تعداد کمی سازه های دیگر میشد. با اینکه بیزانس مسند تجاری موفقی بود، در دوران امپراتوری روم شهری نسبتا بی اهمیت به شمار میرفت؛ با این وجود در جنگ داخلی بین سپتیموس سِوِروس ( Septimius Severus ) و پسنیوس نیگر ( Pescennius Niger )، بیزانس نقش پر رنگی را ایفا کرد و برای مدت سه سال در مقابل محاصره ی سلسله ی سِور مقاومت کرد ( 96-193 بعد از میلاد ). سوروس به عنوان مجازات دیوار های مستحکم شهر را تخریب کرد و شهر را از موقعیتش محروم ساخت. با این وجود، کمی بعد سوروس با پی بردن به اهمیت استراتژیک شهر، دیوار ها را بازسازی و با افزایش مساحت شهر، بناهای بسیار و دیوار های جدیدی به آن اضافه کرد.

زمانی که کنستانتین کبیر پایتخت امپراتوری را به بیزانس – که خودش با نام روم جدید ( Nova Roma ) دوباره بنا نهاده بود - منتقل کرد، با ساخت دیواری جدید در حدود 2/8 کیلومتری غرب دیوار سِوِران ( Severan ) و اضافه کردن قلمرو بیشتر، شهر جدید را گسترش داد. استحکامات کنستانتین شامل یک دیوار تقویت شده با برج هایی در فاصله های منظم بود که ساختش در سال 324 آغاز و در زمان سلطنت کنستانتین دوم تکمیل گشت. این بنا، حتی با وجود جایگزین شدن با دیوار های تئودوسیوس به عنوان مقر دفاعی اصلی شهر، بیشتر دوران بیزانس را دوام آورد؛ تنها دروازه ی طلایی قدیمی ( Old Golden Gate ) تا اواخر دوران بیزانس سالم ماند. تا اوائل قرن 5 ام، مرز های قسطنطنیه از دیوار کنستانتین فراتر رفته و تا منطقه ای خارج از حصار شهر به نام اکسوکیونین ( Exokionion ) ادامه پیدا کرده بودند.

دیوار های تئودوسیوس 

در سال 408 در دوران سلطنت امپراتور تئودوسیوس دوم، در 1500 متری غرب دیوار قدیمی که به طول 5630 متر از دریای مرمره تا حومه ی بلاکرنه در نزدیکی شاخ طلایی ادامه یافته بود، ساخت و ساز دیوار جدیدی آغاز شد. تحت نظارت آنتمیوس، بخشدار ارشد شرق، دیوار جدید که دیوار تئودوسیوس نامیده میشد، ساخته و در سال 413 کامل شد. در 6 ام نوامبر 447، زلزله ی شدیدی بخش های بزرگی از دیوار را نابود کرد و از آنجاییکه در آن زمان شهر از جانب آتیلا ی تاتار ( Attila the Hun ) تهدید میشد، تئودوسیوس دوم به بخشدار شهر، کایروسِ فلوروسی ( Kyros of Floros )، که گاها به او کنستانتین میگفتند، دستور داد تا بر تعمیرات ضروری نظارت کند. کایروس کار مرمت دیوار ها را به گروهی سپرد و به نقل از کتیبه های لاتین و یونانی واقع بر دروازه ی مولوی خانه ( Mevlevihane )، ماموریت آنها 60 روز بعد به اتمام رسید. در همان زمان دیوار خارجی دیگری اضافه و خندق وسیعی جلوی دیوار ها حفر شد.

دیوار ها در دو خط دفاعی در مجاورت خندق، از لایه های متناوبی از آجر و سنگ ساخته شده بودند. دیوار داخلی ( دیوار بزرگ، The Great Wall ) سازه ای مستحکم به ضخامت 5 متر و ارتفاع 12 متر بود. 96 برج که اکثرا مربعی شکل بودند ( برج های هشت و شش ضلعی نیز بین آنها وجود داشت)، با ارتفاع 20-18 متر و به فاصله ی 55 متر از یکدیگر سازه را تقویت میکردند. بالای هر برج تراس بارو داری قرار گرفته بود. فضای داخلی بنا دو طبقه داشت. از طبقه ی پایین، که به داخل شهر راه پیدا میکرد، به عنوان انبار استفاده میشد، در حالیکه، طبقه ی بالا که دسترسی به آن از طریق گذرگاه درون دیوار ها میسر بود، پنجره هایی برای مشاهده ی شهر و پرتاب گلوله قرار داشتند. دسترسی به دیوار ها از طریق پلکان وسیع کنارشان امکان پذیر بوده است. دیوار خارجی ( سنگر خارجی، Proteichisma ) به فاصله ی 20-15 متری از دیوار اصلی ساخته شد و فضایی به نام پِریبوُلوس ( peribolos، به معنای محوطه ) بین دو دیوار ایجاد کرد. ضخامت پایه ی دیوار خارجی 2 متر بود و اتاق های طاق داری هم تراز با پریبولوس داشت که بالای آنها گذرگاهی بارو دار با ارتفاع 8/5 متر قرار گرفته بود. دسترسی به دیوار خارجی از سمت شهر، از طریق دروازه های اصلی، یا در های فرعی کوچک واقع در پایه ی برج های دیوار داخلی امکان پذیر بود. دیوار خارجی نیز 96 برج به فرم های مربع و هلالی شکل داشت که در وسط فاصله های مابین برج های دیوار داخلی قرار گرفته بودند. برج ها شامل اتاق های پنجره داری هم تراز با پریبولوس بودند که بالای آنها تراسی بارو دار قرار داشت و قسمت های پایینیشان یا تو پر بودند یا درهای فرعی کوچکی داشتند که دسترسی به تراس خارجی را امکان پذیر می ساختند. خندق در فاصله ای حدود 15 متر از دیوار خارجی قرار داشت و تراسی به نام پاراتِشِن ( parateichion ) را ایجاد کرده بود که در آن جاده ای سنگفرش شده در امتداد طول دیوار ها قرار گرفته بود. خود خندق 20 متر پهنا و 10 متر عمق داشت و در قسمت داخلی اش دیوار کنگره داری به ارتفاع 1/5 متر وجود داشت که اولین خط دفاعی محسوب میشد.

دیوار ها حدود 5/5 کیلومتر از جنوب به شمال، از برج مرمرین ( ترکی: Mermer Kule، یا برج باسیل و کنستانتین ) واقع در ساحل پروپونتیس ( Propontis ) تا بلاکرنه و در آخر تقریبا تا محدوده ی کاخ پورفیروگنیتوس ( Tekfur Saray ) ( مکانی که دیوار های بعدی بلاکرنه به آن ها متصل شدند ) امتداد داشتند. دیوار شامل 10 دروازه به علاوه ی تعداد نامشخصی در فرعی کوچک میشد که معمولا در هنگام محاصره ها با دیوار پوشانده میشدند. 5 دروازه ی عمومی با پل از میان خندق عبور میکردند، در حالیکه 5 "دروازه ی نظامی" ، که در ابتدا تنها با شماره هایشان شناخته میشدند، به بخش های خارجی دیوار ها منتهی میشدند. این دروازه ها به ترتیب از جنوب به شمال به شرح زیر بودند:

1.       اولین دروازه ی نظامی (( First Military Gate  یا دروازه ی مسیح ( Gate of Christ )؛ در برخی منابع دروازه ی مسیح همان دروازه ی طلایی قدیمی شناخته میشود.

2.       دروازه ی طلایی ( انگلیسی: Golden Gate، ترکی: Altinkapi یا Yaldizlikapi ). در پشت دروازه، دژ هفت برج ( Yedikule Fortress ) مربوط به دوران عثمانی واقع شده بود. از آنجاییکه دروازه های اصلی معمولا بسته نگه داشته میشدند، بعد از قلعه دروازه ی کوچکتری به نام دروازه ی طلایی کوچک ( Small Golden Gate، به نام امروزی Yedikule Kapisi ) وجود دارد که در زمان ازدحام روزانه از آن استفاده میشد. 

3.       دروازه ی نظامی دوم ( Second Military Gate )؛ این سازه بزرگترین دروازه ی نظامی بود. بعد از اینکه سلطان سلیمان باشکوه پس از فتح بلگراد در سال 1521، صنعت گران صرب را در این مکان اسکان داد، این بنا امروزه به نام دروازه ی بلگراد ( Belgrad Kapisi ) شناخته میشود ( البته در برخی منابع دروازه ی بلگراد جدا از دروازه ی نظامی دوم شناخته میشود).

4.       دروازه ی ملانتیاس ( Gate of Melantias ) یا دروازه ی سلمبریا ( انگلیسی: Selymbria Gate، ترکی: Silivri Kapisi ).

5.       دروازه ی نظامی سوم ( Third Military Gate ) واقع در بخشی به نام سیگما که امروزه با دیوار پوشانده شده است.

6.       دروازه ی ریژیم ( انگلیسی: Gate of Rhegium، ترکی: Yeni Mevlevihane Kapisi )

7.       دروازه ی نظامی چهارم ( Fourth Military Gate )

8.       دروازه ی سنت رومانوس ( Gate of St. Romanus ) که به آن دروازه ی توپ جنگی ( انگلیسی: Cannon Gate، ترکی: Topkapi ) نیز میگویند.

9.       دروازه ی نظامی پنجم ( Fifth Military Gate ) که به آن دروازه ی یورش ( انگلیسی: Assault Gate، ترکی: Hüjum Kapisi ) نیز میگویند.

10.       دروازه ی چاریسیوس ( Gate of Charisius ) یا پلیندریون ( Polyandrion ) که به ترکی به آن دروازه ی آدرنه ( Gate of Adrianople ) میگویند.

در انتهای دیوار های تئودوسیوس، پس از یک آمفی تئاتر چوبی که قبلا در این مکان وجود داشت، درِ فرعی ای به نام زایلاکِرکوس پورتا ( Xylokerkos Porta ) یا کرکوپورتا ( Kerkoporta ) قرار دارد. این دروازه در تاریخ 29 می باز مانده بود و ینی چری ها از این درگاه برای اولین بار وارد شهر شدند. امروزه یک لوحه مکان قرار گرفتن این در را نشان میدهد.

دیوار های کشیده شده بین دروازه ی سنت رومانوس و دروازه ی چاریسیوس به طول 1250 متر با نام مزوتیشِن ( Mesoteichion، به معنی دیوار میانی ) شناخته میشدند. از آنجایی که زمین این منطقه به سمت دره ی رود لیکوس ( Lycus ) سرازیر میشد و در نتیجه دیوار ها پایین تر از دامنه های رو به رویی قرار میگرفتند، این نقطه ضعیف ترین بخش دیوار ها به شمار میرفت.

قلعه ی یدیکوله یا هفت برج ( 1827 )

ساخت اولین قلعه ی پشت دروازه ی طلایی، در دوران سلطنت ژان یکم تزیمیسکس آغاز و در دوران سلطنت مانوئل یکم کومننوس تمام شد. این قلعه ( Kastellion ) پنج برج داشت و در نتیجه پنتاپیرگیون ( Pentapyrgion، به معنی پنج برج ) نامیده شد. در اولین سقوط شهر طی جنگ صلیبی چهارم این قلعه نابود و در سال 1350 توسط ژان ششم کانتاکوزنوس بازسازی شد. قلعه ی جدید 5 برج هشت ضلعی داشت و به همراه 2 برج مرمریِ دروازه ی طلایی، سر جمع 7 برج، با نام اپتاپیرگیون ( Eptapyrgion، به معنی هفت برج ) شناخته میشد. با این وجود در سال 1391، سلطان بایزید اول، ژان پنجم پالایولوگوس را مجبور به ویران کردن قلعه کرد؛ بایزید که پسر ژان را اسیر کرده بود تهدید کرد که اگر قلعه تخریب نشود مانوئل را کور خواهد کرد. ژان هشتم پالایولوگوس در سال 1434 تلاش کرد بنا را بازسازی کند اما سلطان مراد دوم جلوی او را گرفت.

پس از فتح نهایی قسطنطنیه، سلطان محمد دوم قلعه را در سال 1457 بازسازی کرد؛ قلعه ی جدید دوباره هفت برج ( 4 برج واقع بر دیوار داخلی دیوار تئودوسیوس – برج های 8 تا 11 – و سه برج بزرگتر پشت آنها ) داشت و قلعه ی هفت برج ( Yedikule Hisar ) نامیده شد. در عصر عثمانی از این قلعه عمدتا به عنوان خزانه یا زندان ایالتی استفاده میشد. از قابل توجه ترین زندانی های این قلعه میتوان از سلطان جوان، عثمان دوم نام برد که در سال 1622 به دست ینی چری ها زندانی و اعدام شد.

دیوار های بلاکرنه

در گوشه ی شمال غربی شهر، حومه ی بلاکرنه به همراه کلیسای مهم پاناژیا ولاشِرنیوتیسا ( Panagia Vlacherniotissa ) خارج از دیوار های تئودوسیوس قرار گرفتند. در زمان سلطنت هراکلیوس ( Heraclius )، در حدود سال 627 در خلال محاصره ی آوار ها ( Avar ) جهت محافظت از بلاکرنه دیوار تکی ساخته شد. در سال 814، لئو ی پنجم ارمنی برای حفاظت از منطقه در برابر یورش بلغار ها، در مقابل دیوار هراکلیوس دیوار جدیدی ساخت. در قرن 12 ام، زمانیکه بلاکرنه به مقر کارامد امپراتوری تبدیل شده بود، مانوئل یکم کومننوس جهت محافظت از کاخ های امپراتوری، دیواری ساخت که از انتهای دیوار های تئودوسیوس شروع میشد و بعدا با دیوار دیگری ( احتمالا در زمان سلطنت ایزاک دوم آنجلوس ) به دیوار هراکلیوس متصل شد. با وجود همه ی این ها، استحکامات بخش بلاکرنه همچنان از استحکامات دیوار تئودوسیوس ضعیف تر بود و از این مکان بود که سربازان صلیبی جنگ صلیبی چهارم توانستند به دیوار ها نفوذ کرده و برای اولین بار وارد شهر شوند.

دیوار بلاکرنه شامل 4 دیوار مجرد است که در دوره های زمانی مختلف ساخته شده اند. دیوار ها در کل 15-12 متر طول داشته، از دیوار های تئودوسیوس ضخیمتر هستند؛ در مقایسه با دیوار های تئودوسیوس برج های این دیوار به یکدیگر نزدیکترند و خندقی در مقابلشان وجود ندارد. استحکامات از انتهای دیوار های تئودوسیوس با دیوار کومننوس آغاز شده و به وسیله ی دیوار آنجلوس به دیوار هراکلیوس ( که به نوبه ی خود به دیوار های دریایی واقع در شاخ طلایی متصل است ) وصل میشوند. دیوار لئوی پنجم در مقابل دیوار هراکلیوس قرار دارد.

دیوار کومننوس معماری فوق العاده ای دارد؛ این بنا 220 متر طول و 9 برج دارد. دروازه ی کوچک سنت کالینیکوس ( St. Kallinikos ) بین برج دوم و سوم قرار گرفته و بعد از برج ششم دروازه ی اگری کاپی ( Egri Kapi، به معنی دروازه ی کج ) واقع شده که سابقا به آن کالیگاریا (Kaligaria، به معنی دروازه ی کنج پینه دوز ها ) میگفتند.

دیوار کومننوس در سومین برج بعد از دروازه پایان میابد و دیوار جدیدتر ( مربوط به قرن 12 ام ) که معماری ضعیف تری دارد به طول حدودا 400 متر ادامه پیدا میکند. این دیوار 4 برج مربعی و یک دروازه دارد که به نام دروازه ی گیرولیمنه ( Gyrolimne Gate ) شناخته میشود؛ این اسم از Argyra Limnē به معنای دریاچه ی نقره ای برداشته شده است. دروازه که اکنون با دیوار پوشانده شده، بین برج دوم و سوم قرار گرفته است و به کاخ بلاکرنه راه داشت. دو سازه به انتهای دیوار وصل شده اند: برج ایزاک آنجلوس که در سال 1188 به عنوان اقامتگاه امپراتور ساخته شد و مجموعه ی ساختمان و برجی به نام زندان های آنماس ( Prisons of Anemas ) که در قرن 7 ام ساخته شده اما نامش را از میکائیل آنماس ( Michael Anemas )، ژنرال الکسیوس اول که پس از شکست خوردن توطئه اش بر ضد امپراتور در این مکان زندانی شد، بر گرفته شده است.

بعد از این مکان دیوار هراکلیوس شروع شده و حدود 100 متر تا دیوارهای دریایی ادامه پیدا میکند. این دیوار شامل سه برج شش ضلعی مستحکم و دروازه ی بلاکرنه میشود. با قرار گرفتن دیوار لئو ی پنجم بیرون این دیوار و وجود فاصله ی داخلی ای حدود 25 متر بین دو دیوار، فضایی شبیه قلعه ی مستطیلی تشکیل شده است. در لبه ی دیوار لئو، برج سنت نیکولاس ( St. Nicholas ) واقع شده که در اصل توسط لئو ی پنجم ساخته شده بود و امپراتور رومانوس یکم لاکاپنوس آن را بازسازی نموده است. دیوار لئو که نسبت به دیوار هراکلیوس باریک تر است و ساخت ضعیف تری دارد شامل چهار برج کوچک و دروازه ای میشد؛ این دروازه که امروزه فرو ریخته است، همتای خارجی دروازه ی بلاکرنه بود. از آنجاییکه دیوار های دریایی شاخ طلایی با فاصله از ساحل ساخته شده بودند، دیواری از انتهای دیوار های زمینی تا خط ساحلی کشیده شد؛ این دیوار که وراخیلیون ( Vrakhiolion ) نام دارد همزمان با دیوار اصلی هراکلیوس در سال 627 برافراشته شد و دروازه ی مجردی به نام زیلوپورتا ( Xyloporta، دروازه ی چوبی ) دارد.

دیوار های دریایی

اولین دیوار های مشرف به دریا به همراه دیوار زمینی اصلی به دستور کنستانتین اول ساخته شدند و شهر را از سمت دریای مرمره ( Propontis ) و خلیج شاخ طلایی ( Khrysoun Keras ) احاطه کردند؛ اطلاعات اندکی در مورد این دیوار ها در دسترس است اما احتمال میرود که دیوار های بعدی شبیه به همین دیوار ها ساخته شده باشند. پس از اولین بزرگ سازی شهر، در سال 439 تئودوسیوس دوم به بخشدار آن زمان شرق، کایروس پاناپولیتس ( Kyros Panopolites ) دستور داد که دیوار های دریایی قدیمی را به اندازه ای گسترش دهد که تمام شهر را در بر گیرند. ساخت دیوار ها شبیه به دیوار های تئودوسیوس اما ساده تر از آن ها بود. از آنجاییکه در آن زمان تهدیدی از طرف دریا برای شهر وجود نداشت، این بنا با یک دیوار تک نسبتا کم ارتفاع ساخته شد و ناوگان های رومی در آنجا از برتری مسلم خود لذت میبردند. جریان های دریایی بسفر و باد های جنوب غربی ( Lodos )، حمله به شهر را برای کشتی های جنگی پارویی یا بادبان دار غیر ممکن میکرد. زنجیری سنگین که با بشکه های شناور تقویت میشد از دسترسی دشمنان به دیوار های مشرف به شاخ طلایی جلوگیری میکرد و به مانند برج کاراکوی در امتداد دهانه ی این ورودی کشیده شده بود. یک انتهای این زنجیر به برجی در سیرکچی ( Sirkeci ) و انتهای دیگر آن به برج مربعی بزرگی که بعد ها زیرزمینش به مسجد یرآلتی ( Yeralti، به معنای زیرزمین ) تبدیل شد، بسته شده بود.

پس از فتح سوریه، مصر و کرت توسط اعراب، خطر از جانب دریا افزایش یافت و باعث شد امپراتور ها یکی پس از دیگری به دیوار ها رسیدگی کنند. اولین بار آناستاسیوس دوم در اوائل قرن 8 ام دیوار ها را نوسازی کرد. میکائیل دوم بازسازی ای در مقیاس بزرگ را بنیان نهاد که نهایتا توسط جانشینش تئوفیلوس انجام شد؛ این بازسازی شامل مرتفع کردن دیوار ها میشد. گرچه، در زمان محاصره ی شهر در جنگ صلیبی چهارم، هنگامی که ونیزی ها توانستند به دیوار ها یورش ببرند، ثابت شد که دیوار های دریایی نقطه ی آسیب پذیری در استحکامات شهر هستند. پس از این تجربه ی تلخ و باز پس گرفتن شهر در سال 1261، میکائیل هشتم پالایولوگوس، زمانی که با تهدید حمله از طرف چارلز آنژویی ( Charles d'Anjou ) مواجه شد، وقت زیادی را صرف مرتفع کردن و تقویت دیوار های مشرف به دریا کرد.

دیوار پروپونتیس

دیوار پروپونتیس در حدود خط ساحلی - به استثنای بنادر و اسکله ها - ساخته شد و با داشتن ارتفاعی به اندازه ی 15-12 متر شامل 10 دروازه، 3 دروازه ی کوچک، 188 برج و طول کلی تقریبا 8460 متر به همراه 1080 متر دیگر که دیوار داخلی بندر ولانگا ( Vlanga ) را تشکیل میداد، میشد. چندین بخش دیوار طی ساخت و ساز جاده ی ساحلی در سال 57-1956 تخریب شدند. برج های دیوار، از برج مرمرین ( Marble Tower ) تا دماغه ی سنت دمتریوس ( cape of St. Demetrius ) واقع در لبه ی دژ باستانی شهر – کنج حرمسرا ( Seraglio Point ) – به شرح زیر میباشند:

1.       دروازه ی سنت جان استودیتِس ( St. John Studites )، که امروزه آن را نارلیکاپی ( Narlikapi، به معنای دروازه ی رز ها ) مینامند.

2.       دروازه ی ساماتوس ( Psamathos ) که در ترکی به آن دروازه ی ساماتیا ( Samatya Kapisi ) میگویند.

3.       دروازه ی سنت آمیلیانوس ( St. Aemilianus ) که به ترکی به دروازه ی داوود پاشا ( Davutpasa Kapisi ) معروف است.

4.       دروازه ی ولانگا؛ این دروازه پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمانی ها تخریب شد و دروازه ی جدیدی به نام ینی کاپی ( Yenikapi، به معنای دروازه ی جدید ) در محل آن بنا نهاده شد.

5.       دروازه ی کنتوسکالیون ( Kontoscalion ) که به آن کومکاپی ( Kumkapi، به معنای دروازه ی شنی )    میگویند.

6.       دروازه ی آهنین ( Iron Gate ) یا دروازه ی کادیرگالیمانی ( Kadirgalimani Kapisi ).

7.       دروازه ی شیر و ثور ( Bull and Lion ) که در ترکی به چالتادیکاپی ( Çatladikapi ) معروف است.

8.       دروازه ای بدون نام واقع در لبه ی جنوب شرقی اقامتگاه امپراتوری آهیرکاپیسی ( Ahirkapisi ).

9.       دروازه ای بدون نام واقع در لبه ی جنوب شرقی اقامتگاه امپراتوری بالیهانه کاپیسی ( Balikhane Kapisi ).

10.   دروازه ی سنت لازاروس ( St. Lazarus ).

11.   درب پشتی هودگتریا ( Postern of the Hodegetria )  یا دمیرکاپی ( Demirkapi، به معنی دروازه ی آهنی ).

12.   دروازه ی میکائیل پروتووِستاریوس ( Postern of Michael Protovestiarius ) یا دگیرمن کاپی ( Degirmen Kapi ).

13.   دروازه ی شرقی ( Eastern Gate ) یا دروازه ی سنت باربارا ( St. Barbara ) که در ترکی به آن توپکاپیسی ( Top Kapisi ) میگویند.

 
© 2018 , All Right Reserved