بازار بزرگ استانبول

بازار بزرگ استانبول

بازار بزرگ استانبول ( Grand Bazaar )، یا گرند بازار استانبول ( Kapalı Çarşı )، ساخته شده در قرن 15، یکی از قدیمی ترین بازار های سرپوشیده ی جهان است. با پوشش دادن منطقه ای به مساحت 54653 متر مربع، این بازار همچنان یکی از بزرگترین بازار های جهان محسوب میشود. بازار بزرگ استانبول مارپیچی از 56 گذرگاه طاق دار متصل به هم، و جایگاه بیش از 4000 مغازه است.

محمد دوم ( 1481-1444 ) بلافاصله پس از فتح استانبول در سال 1453، جهت تامین منابع مالی برای ایا صوفیه، دستور ساخت بازار بزرگ را داد. گرند بازار که در ابتدا سازه ای چوبی بود، امروزه کاملا از سنگ و آجر تشکیل شده است.

قدیمی ترین ساختمان بازار "جواهر" ( Cevahir ) یا "ایچ بدستن" ( İç Bedesten ) میباشد. پس از آن ساختمان "صندل بدستن" ( Sandal Bedesten ) قدیمی ترین سازه ی بازار است. بدستن، بخش طاق دار و ضد حریق بازار بزرگ، نامش را از کلمه ی "bez" به معنای "پارچه" گرفته است و به معنی بازار پارچه فروش ها میباشد. هر دو بدستن، نمونه های متداول معماری کلاسیک عثمانی هستند.

"جواهر بدستن" ( Cevahir Bedesten ) که در آغاز برای تجارت پارچه ساخته شده بود و به وسیله ی 4 دروازه از باقی گرند بازار جدا میشد، بعد ها به مکان داد و ستد طلا و سنگ های قیمتی تبدیل شد. همچنین در مرکز بازار بزرگ، بانکی قرار دارد.

صندل بدستن، که نامش از پارچه ای بافته شده از ابریشم و الیاف پنبه برگرفته شده است، مساحت 2435 متر را پوشش داده و 20 گنبد سرب اندود بر فرازش قرار دارند. از سال 1914 تا 1980 شهرداری استانبول صندل بدستن را به مکان مزایده تبدیل کرده بود.

با مسقف کردن خیابان های اطراف و ادغام مسافر خانه های مجاور، بازار به اندازه ی کنونی اش گسترش پیدا کرد. مسافرخانه ها ساختمان هایی 2 یا سه طبقه بودند. مغازه های داخل مسافرخانه ها "حجره" ( hucre ) نامیده میشدند و به میدان یا حیاط داخلی مستطیلی مشرف بودند.

هر خیابان به یک شغل اختصاص داده شده بود. امروزه بیشتر این مشاغل از بین رفته اند اما یاد آنها با اسم خیابان ها به خاطر مانده است. در ابتدا سقف گنبد ها با ورقه های سربی پوشانده شده بودند. بعد ها این ورقه ها جای خود را به کاشی های سفالی متعلق به مارسی دادند و امروزه گنبد ها با کاشی های معمولی آراسته شده اند.

علاقمندان سفر به شهر استانبول میتوانند با مراجعه به وبسایت گلفام سفر وارد قسمت تور استانبول شده و تور مورد نظر خود را رزرو نمایند.

رقابت در بازار بزرگ ممنوع بود. تا قرن 19 ام، مغازه ها که کابینه ( dolap ) خوانده میشدند اسم یا پلاکی نداشتند.  گرند بازار تنها بعد از زلزله ی سال 1894 مرمت شد. پس از این مرمت بود که استفاده از پلاک های با سبک غربی و پنجره های نمایشی آغاز شد. قبل از فرایند مرمت، 29 مسافرخانه وجود داشتند که پس از آن تنها 17 عدد از آنها باقی ماندند.

تا چندی پیش بازار بزرگ شامل 5 مسجد، 1 مدرسه، 7 آبنما، 10 چشمه، 1 آب سردکن و 1 روشویی میشد. امروزه از این مکان ها تنها 1 مسجد و 1 روشویی باقی مانده اند.

بازار 21 دروازه، 7 بدستن، 17 مسافرخانه، 56 خیابان و حدود 4000 مغازه دارد که تقریبا 30000 نفر در آن مشغول به کارند.

تا قرن ها گرند بازار مهم ترین مرکز تجارت، صنایع دستی و دارایی در مدیترانه و خاور نزدیک بود.

امروزه بسیاری، از گرند بازار به عنوان دامی برای توریست ها یاد میکنند؛ با این وجود، استفاده از این لقب کمی زیاده روی به نظر میرسد. مطمئنا رفتن به بازار بزرگ بدون داشتن آمادگی شما را به طعمه ای برای فروشندگان فصلی تبدیل خواهد کرد. اما اگر یاد بگیرید مانند یک ترک چانه بزنید، میتوانید مانند افراد محلی بهترین اقلام چرم اصل، فرش، طلا، نقره و سوغاتی را خریداری کنید.

در آخر بازار بزرگ استانبول محلی برای شکوفایی تجارت (واردات/صادرات) است.

بازار بزرگ استانبول

تاریخچه ی بازار بزرگ استانبول

ساخت قلب بازار بزرگ، کمی پس از فتح قسطنطنیه توسط عثمان ها، در زمستان 1455/56 آغاز شد. سلطان محمد دوم ساختمانی را وقف داد و ستد منسوجات کرد. این ساختمان جواهر بدستن ( Cevâhir Bedestan، بدستن جواهر ها ) نامیده شد. همچنین این بنا را با نام بزازستان جدید ( Bezzâzistan-ı Cedîd، بدستن جدید ) نیز میشناسند. کلمه ی "بدستن" از کلمه ی فارسی "بزستان" که از "بز" به معنی پارچه مشتق شده، برگرفته شده است و به معنی "بازار پارچه فروشان" میباشد. این ساختمان که متناوبا در ترکی به آن بدستن داخلی ( İç ) یا عتیق ( Atik ) یا قدیمی ( Eski ) گفته میشود، بر شیب سومین تپه ی استانبول، بین میدان باستانی کنستانتین و میدان تئودوسیوس واقع شده است. همچنین بدستن در نزدیکی اولین کاخ سلطان، کاخ قدیمی ( Eski Sarayi )، که در همان سال در دست ساخت بود و آرتوپولیا، محله ی نانوایان شهر در دوران بیزانس، قرار داشت.

علاقمندان به سفر میتوانند به وب سایت ​آژانس مسافرتی گلفام سفر مراجعه نموده و تور مورد نظر خود  را رزرو نمایند.

ساخت بدستن در زمستان سال 1460/61 خاتمه یافت و ساختمان وقف مسجد ایا صوفیه شد. بررسی آجرها نشان میدهد که بنا مربوط به نیمه ی دوم قرن 15 ام است؛ با این وجود، حجاری برجسته ی بیزانسی از یک عقاب کومننوسی که هنوز بالای دروازه ی شرقی ( Kuyumcular Kapisi ) بدستن وجود دارد بسیاری از محققان را بر این باور واداشته که عمارت یک بنای بیزانسی است.

در یکی از بازار های نزدیک بدستن به نام ترکی بازار اسرا ( Esir Pazarı )، داد و ستد برده انجام میگرفت؛ سنتی که از دوران بیزانس وجود داشت. دیگر بازار های مهم واقع در این حومه از این قرارند: بازار دست دوم فروشی ( Bit Pazarı )، بازار طویل ( Uzun Carsi ) متصل به ماکروس امبولوس (Makros Embolos، ایوان طویل) یونانی – تفرجگاه ایوان دار طویلی که از سراشیبی میدان کنستانتین تا شاخ طلایی امتداد پیدا کرده - که یکی از بازار های اصلی شهر بود، و بازار قدیمی کتاب ( Sahaflar Carsisi ) که پس از زلزله ی سال 1894 استانبول، از بازار به مکان خوش منظره ی کنونی اش در نزدیکی مسجد بایزید منتقل شد.

چندین سال بعد محمد دوم – بنا به برخی روایات دیگر سلیمان اول در سال 1545 - دستور ساخت بازار سر پوشیده ی دیگری به نام صندل بدستن ( Sandal Bedesten ) را داد ( این نام از ریسمانی که در بورسا ریسیده میشد و به رنگ چوب صندل بود، برگرفته شده است )؛ این بنا بدستن کوچک ( Küçük ) یا جدید ( Cedit یا Yeni ) نیز نامیده میشود و در شمال جواهر بدستن قرار دارد.

زمانیکه صندل بدستن بنا شد تجارت منسوجات به آنجا منتقل گشت و جواهر بدستن به مکانی برای داد و ستد اقلام لوکس تبدیل شد.

در آغاز دو بدستن دور افتاده بودند. به نقل از یکی از مسافران قرن 16 ام، بین بدستن ها و مسجد بایزید خرابه های چند کلیسا و یک آب انبار بزرگ قرار داشتند. با این وجود، بسیاری از فروشنده ها مغازه هایشان را مابین و اطراف بدستن ها باز کردند و به این ترتیب حومه ی جدیدی مختص تجارت به وجود آمد.

در آغاز قرن 17 بازار بزرگ به فرم نهایی اش در آمده بود. وسعت زیاد امپراتوری عثمانی در سه قاره و کنترل کامل روی ارتباطات جاده ای بین آسیا و اروپا، بازار، مسافرخانه ها و کاروانسراهای اطراف را به قطب داد و ستد مدیترانه تبدیل کرده بود. بنا به روایت مسافران اروپایی، در آن زمان و تا نیمه ی اول قرن 19، بازار از نظر وفور، تنوع و کیفیت اقلام فروشی در اروپا بی رقیب بوده است. در آن زمان نقشه ی بازار مربعی با دو جاده ی اصلی عمود بر هم بود که از وسط یکدیگر را قطع میکردند و جاده ی سومی در امتداد محیط خارجی ادامه داشت. در بازار 67 جاده ( هرکدام با نام فروشنده های یک جنس مشخص )، چندین میدان برای اقامه ی نماز، 5 مسجد، 7 آبنما، 18 دروازه که هر روز از صبح باز شده و هنگام عصر تعطیل میشدند (اسم جدید بازار به واسطه ی این دروازه ها "بازار بسته" ( Kapalıçarşı ) گذاشته شده) وجود داشتند. به نقل از یکی از مسافران سال 1638، تعداد مغازه ها 3000 عدد به علاوه ی 300 مغازه واقع در مسافرخانه های اطراف بود و کاروانسراهایی بزرگ با دو یا سه طبقه اطراف یک حیاط داخلی ایوان دار قرار داشتند که در آن ها کالا ها انبار میشدند و تاجران اقامت میگزیدند. در آن دوران یک دهم مغازه های شهر، داخل و اطراف بازار متمرکز شده بودند و بازار هنوز مسقف نبود.

گرند بازار بلایای طبیعی مکرری از جمله آتش سوزی و زلزله را متحمل شده است. اولین آتش سوزی در سال 1515 و دیگری در سال 1548 اتفاق افتادند. آتش سوزی های دیگری در سال های 1588، 1618 (زمانیکه Bit Pazari ( بازار دست دوم فروش ها ) تخریب شد )، 1645، 1652، 1658، 1660 ( در این آتش سوزی کل شهر تخریب شد )، 1687، 1688 ( بازار طویل آسیب زیادی دید )، 1695 و 1701 رخ دادند. آتش سوزی سال 1701 به میزانی شدید بود که در سال 31-1730 وزیر اعظم، نوشهیری داماد ابراهیم پاشا ( Nevşehirli Damat Ibrahim Pasha )، مجبور به بازسازی برخی از بخش های آن شد. آبنمای نزدیک دروازه ی مرجان ( Mercan Kapi )، اهدایی خواجه ی ارشد، بشیر آقا، در سال 1738 است.

در این دوران، به دلیل وضع قانون ممنوعیت ایجاد حریق در سال 1696، چندین بخش بازار واقع در بین دو بدستن با طاق هایی مسقف شدند. با این همه، آتش سوزی های دیگری در سال های 1750 و 1791 گریبانگیر عمارت شدند. زلزله ی سال 1766 خرابی های زیادی به بار آورد که یک سال بعد توسط معمار ارشد دربار (Hassa baş      Mimari)،  معمار احمد، تعمیر شدند.

توسعه ی صنعت منسوجات در اروپای غربی در قرن 19 ام، معرفی روش های تولید انبوه، امضا شدن عهد نامه ی کاپیتولاسیون بین امپراتوری و بسیاری از کشور های اروپایی، احتکار مواد خام لازم – همیشه توسط تجار اروپایی - برای تولید کالا در اقتصاد بسته ی امپراتوری، عواملی هستند که باعث سقوط بازار شدند. در سال 1850، نرخ اجاره ها در بدستن 10 برابر کمتر از 2 تا 3 دهه ی پیش شده بود. علاوه بر این، آغاز بورژوازی غربگرا و موفقیت تجاری محصولات غربی، تجار مربوط به اقلیت ها ( یونانی، ارمنی و یهودی ها) را مجبور به خروج از بازار، که دیگر منسوخ تلقی میشد، و باز کردن مغازه های جدید در مناطقی که اروپایی ها رفت و آمد داشتند، از جمله پرا (بی اغلو) و گالاتا کرد.

بر اساس یک برآورد مربوط به سال 1890، در بازار 4399 مغازه ی مشغول به کار، 2 بدستن، 2195 اتاق، 1 حمام، یک مسجد، 10 مدرسه، 19 آبنما ( در میان آنها 2 شادروان (şadırvan) و 1 سبیل (sebil) )، 1 مقبره و 24 مسافرخانه وجود دارند. در 30/7 هکتار مجتمع، که با 18 دروازه محافظت میشد، 3000 مغازه در امتداد 61 خیابان، 2 بدستن و 13 مسافرخانه ( به علاوه ی چند مسافرخانه ی دیگر در بیرون) وجود داشتند.

آخرین بلای طبیعی بزرگ در سال 1894 اتفاق افتاد؛ زلزله ی عظیمی که استانبول را تکان داد. وزیر امور عام المنفعه، محمود جلال الدین پاشا، تا سال 1898 بر مرمت بازار تخریب شده نظارت داشت و بر این اساس مساحت مجتمع کاهش یافت. از سمت غرب، بازار دست دوم فروشی خارج از محیط جدید قرار گرفت و به خیابانی رو باز به نام "جاده ی خیمه دوز" (Çadircilar Caddesi) تبدیل شد و دروازه ی قدیمی و Kütkculer Kapi تخریب شدند. از بین تمامی مسافرخانه های بازار، بسیاری از آنها خارج از بازار قرار گرفتند و تنها 9 عدد از آنها داخل مجتمع باقی ماندند.

در سال 1914 صندل بدستن که مسئولان صنعت منسوجاتش به خاطر رقابت اروپایی از میان برداشته شده بودند، به دست شهرداری استانبول افتاد و یک سال بعد به محل مزایده - عمدتا برای فرش ها - تبدیل شد.

آخرین مرمت بازار در سال 1980 انجام شد و پوستر های تبلیغاتی اطراف بازار برداشته شدند.

تاریخچه ی بازار بزرگ استانبول

معماری بازار بزرگ استانبول

بدستن داخلی (  ) پلانی مستطیل شکل به ابعاد 29/50 ×  43/30 متر دارد. دو ردیف ستون های سنگی ( 4 عدد در هر ردیف )، 3 ردیف خندق ( 5 عدد در هر ردیف ) را تقویت میکنند. بالای هر خندق، گنبدی آجری با پایه ی استوانه ای توپر قرار دارد. درون دیوارهای داخلی و خارجی 44 سرداب (mahzen) - اتاق هایی طاق دار با ورودی های خارجی - وجود دارند. نور خورشید در بدستن از طریق پنجره های مستطیلی زیر سقف داخل میشود؛ دسترسی به این پنجره ها از طریق راهرویی چوبی امکان پذیر است. به دلیل کمبود نور، عمارت تنها در ساعت های خاصی از روز باز بود و به داد و ستد کالاهای گران قیمت، بیشتر از همه منسوجات، اختصاص یافته بود. علاوه بر این، از سرداب های بدستن به عنوان گاو صندوق استفاده میشد. دسترسی به ساختمان از طریق 4 دروازه امکان پذیر است:

. دروازه ی "کتاب دست دوم فروش ها" ( Sahaflar Kapısı ) در شمال

. دروازه ی "عرقچین فروش ها" ( Takkeciler Kapısı ) در جنوب

. دروازه ی "جواهر فروش ها" ( Kuyumcular Kapısı ) در شرق

. دروازه ی "پوشاک زنانه فروش ها" ( Zenneciler Kapısı ) در غرب

پلان صندل بدستن نیز مستطیل شکل است ( ابعاد 42/20 × 40/20 متر ) و 12 ستون سنگی، 20 خندق دارای گنبدهای آجری واقع بر پایه های استوانه ای توپر را تقویت میکنند. مغازه ها تنها در دیوار های خارجی جاسازی شده اند. در هر دو عمارت، هر خندق به وسیله ی طاق های آجری ای که با الوار ساخته شده از سرو کوهی به هم متصل شده اند، به بقیه ی خندق ها وصل شده است و بنّایی خندق ها با خرده سنگ انجام شده است. هر دو ساختمان با دروازه های آهنی بسته شده اند.

جدای از بدستن، سازه های بازار بزرگ ابتدا با چوب ساخته شده بودند و تنها پس از آتش سوزی سال 1700 با سنگ و آجر بازسازی شده و سرپوشیده شدند. تمام عمارت های بازار به جز بازار خز فروش ها ( Kürkçüler Çarsısı ) که بعدها به بازار اضافه شد و دو طبقه دارد، 1 طبقه ای هستند. سقف ها عمدتا با کاشی پوشیده شده اند و بخشی که در سال 1954 سوخته است، آسفالت شده است. بازار تنها با نور طبیعی روشن میشد و برای جلوگیری از آتش سوزی سیگار کشیدن در بازار ممنوع بود. جاده های بیرون بدستن با آن موازی نیستند. در هر صورت، خرابی های ناشی از آتش سوزی ها و زلزله های مکرر به همراه مرمت های انجام شده بدون نقشه ای کلی، به بازار – مخصوصا در بخش غرب – با مارپیچی از راه ها و جاده هایی که با زوایای مختلف یکدیگر را قطع میکنند، ظاهری زیبا بخشیده اند.

معماری بازار بزرگ استانبول

تاریخچه ی اجتماعی بازار بزرگ استانبول

تا قبل از بازسازی انجام شده در ادامه ی آتش سوزی سال 1894، بازار بزرگ، مغازه ای در شمایل تعریف شده در دنیای غرب نداشت: تجار در دو طرف جاده روی دیوان های چوبی و مقابل قفسه هایشان می نشستند. هر فروشنده فضایی به عرض 8/1 تا 4/2 متر و عمق 91/0 تا 22/1 متر را در اختیار داشت. در ترکی به این مکان ها "dolap" به معنی غرفه میگفتند. کالاهای گرانقیمت در معرض دید قرار داده نشده و در کابینت هایی نگهداری میشدند. لباس ها در ردیف های طویل آویزان شده و منظره ای دیدنی به وجود می آوردند. مشتری ها میتوانستند مقابل فروشنده بنشینند و با آسایش خاطر هنگام صحبت با او چای یا قهوه ی ترک بنوشند. در پایان روز، هر غرفه با پرده هایی بسته میشد. خصوصیت دیگر عجیب بازار این بود که تبلیغاتی وجود نداشت. علاوه بر این، مانند هر جای دیگری در شرق، فروشنده های یک کالای مشخص اجبارا در یک خیابان متمرکز بودند و اسم خیابان از پیشه ی آنها برگرفته میشد. بدستن داخلی مختص گرانبها ترین کالاها بود: مغازه های جواهرات، زره و کریستال در این بدستن قرار داشتند. صندل بدستن عمدتا مرکز داد و ستد ابریشم بود اما کالاهای دیگری نیز در آنجا فروخته میشدند. دیگر بخش های دیدنی بازار به غیر از دو بدستن از این قرار بودند: بازار کفش ( Pabuççular Pazarı ) که در آن هزاران کفش با رنگ های مختلف در قفسه های بلند به معرض نمایش گذاشته میشدند ( قانون تعدیل هزینه ی عثمانی برای مسلمانان پوشیدن کفش های زرد، یونانی های ارتدکس کفش های آبی، یهودی ها کفش های مشکی و ارمنی ها کفش های قرمز را مقرر کرده بود )، بازار ادویه و گیاهان دارویی ( بعدا به بازار مصری منتقل شد) که نزدیک بازار جواهر، زره و سلاح قرار داشت، بازار کتاب های قدیمی و بازار دستفروش ها.

این تشکیلات به مرور زمان رنگ باخت؛ با این وجود امروزه نیز میتوان در امتداد برخی جاده ها تجارت اینگونه را مشاهده کرد:

. جواهرات و دستبند های طلا در امتداد Kuyumcular Carsısı

. اثاثیه در امتداد Divrikli Caddesi

. فرش در امتداد Sahaflar Caddesi

. کالا های چرم در امتداد Perdahçılar Caddesi

. لباس های روزانه و چرم در امتداد Bit Pazarı

در واقع، دلیل اصلی متمرکز کردن کسب و کار در یک مکان، ایجاد بالاترین میزان امنیت در برابر دزدی، آتش سوزی و شورش بود. کالاهای داخل بدستن ها در برابر همه چیز جز برپایی آشوب گارانتی شده بودند. دروازه ها شب ها همیشه بسته بودند و نگهبانانی که حقوقشان از صنف تجار پرداخت میشد از بازار پاسداری میکردند. برای تردد به بازار در شب، حکم سلطنتی لازم بود. تنها شبی که بازار به صورت رسمی باز بود، طی جشن بر پا شده برای بازگشت سلطان عبدالمجید از مصر بود؛ سلطان سوار بر اسب از میان بازار منور و جماعت مسرور در حال عبور بود. با اینکه ثروت کلانی در بازار بزرگ قرار داشت، دزدی به ندرت اتفاق می افتاد. قابل توجه ترین سرقت از بازار در سال 1591 اتفاق افتاد که در آن 30000 سکه ی طلا از بدستن قدیمی دزدیده شدند. این سرقت کل استانبول را شوکه کرد و بازار برای دو هفته تعطیل شد؛ مردم شکنجه شدند تا زمانیکه بالاخره پول پنهان شده زیر کف پوش پیدا شد. مجرم یک مشک فروش ایرانی بود. با پادرمیانی سلطان، مجرم به جای اعدام با شکنجه، به دار آویخته شد.

 

منش داد و ستد در بازار تا عصر تنظیمات ( Tanzimat age، اواسط قرن 19 ) تماما با اصول نوین داد و ستد متفاوت بودند: بی تفاوت بودن نسبت به سود به دست آمده، حسادت نکردن به موفقیت دیگر فروشندگان و وجود یک قیمت یکه و صحیح، از ویژگی های خاص بازار عثمانی در دوره ی طلایی اش بودند. دلیل چنین رفتاری تا حدی به دلیل اصول اخلاقی اسلامی و تا حدی به دلیل سیستم صنف بود که یک شبکه ی امنیت اجتماعی قوی برای تجار فراهم کرده بود. پس از آن، غربی شدن جامعه ی عثمانی و اثرگذاری اقلیت های قومی منجر به ایجاد منش بازاری در جامعه ی عثمانی شدند.

یکی از ویژگی های عجیب بازار در دوران عثمانی، نبود هیچگونه رستورانی بود. عدم حضور زنان در زندگی اجتماعی و سیار بودن همایش ها، رستوران را به ایده ای غریب تبدیل کرده بود. تجار نهارشان را در جعبه های غذایی به اسم sefertas همراه خود می آوردند و تنها غذاهایی که به فروش میرفتند غذاهای ساده ای مانند دونر کباب، پودینگ سینه مرغ ( tavuk göğsü، دسری تهیه شده با سینه ی مرغ، لاکتوز و گلاب ) و قهوه ترک بودند. این غذاهای ساده در کابین های دو طبقه ی کوچک، در میان یک جاده، آماده و سرو میشدند. نقل است سلطان محمود دوم اغلب برای خوردن پودینگ با لباس مبدل به این مکان می آمد. در عصر عثمانی بازار مکانی بود که در آن استانبولی ها میتوانستند یکدیگر را ملاقات کنند. بازار نه تنها یگانه مکان شهر بود که بانوان میتوانستند به آسانی به آن رفت و آمد کنند ( این شرایط بازار را به ویژه برای اروپایی هایی که برای بازدید از شهر آمده بودند جذاب میکرد )، بلکه - مخصوصا از عصر تنظیمات به بعد – تنها مکان عمومی ای بود که یک شهروند معمولی این فرصت را داشت که اعضای حرمسرای سلطنتی و دربار را به صورت عادی ملاقات کند.

بازاریان در اصناف سازماندهی شده بودند. تنها لازمه ی تاسیس یک صنف جدید وجود تعداد کافی از بازرگانان یک کالای مشخص بود. بعد ها انحصاری اعمال شد و تعداد تجار و مغازه ها ثابت ماند. هر شخص تنها از طریق عضو شدن، یا به عنوان فرزند یک عضو مرحوم یا با پرداخت هزینه ای مناسب به عضو قبلی ای که میخواست بازنشسته شود، در صنف پذیرفته میشد.

رئیس صنف افسر عمومی ای بود که به او "کدخدا" ( Kethüda ) میگفتند. این شخص حقوقش را از صنف میگرفت اما توسط قاضی ( Kadı ) استانبول منتصب میشد. تثبیت قیمت ها و مالیات به عهده ی کدخدا بود. نماینده ای از اعضای صنف که Yiğitbaşı ( رئیس جوانان دلاور ) خوانده میشد به او ملحق میشد. در کنار این دو افسر، انجمن ریش سفیدان که ضرورتا مسن نبودند اما شامل با تجربه ترین بازرگانان میشدند قرار میگرفتند. به موازات اصناف، سازمان های کاملا مذهبی به نام fütüvvet tariks وجود داشتند. اعضای آنها در معابد درویش ملاقات میکردند و اعمال مذهبی انجام میدادند. با افزایش بازرگانان یونانی، ارمنی و یهودی در داد و ستد های بازار، اهمیت این سازمان ها با مرور زمان کمتر و کمتر شد. هر صنف دپارتمان مالی ای داشت که هزینه ی ماهانه متوسطی ( مقداری سکه ی نقره، به ترکی کروش ) از اعضا جمع آوری میکرد و با این پول نیاز های هر یک از افراد مرتبط را برطرف میکرد. در عصر تنظیمات، اصناف به طور فزاینده ای اهمیت خود را از دست دادند و در سال 1913 بر انداخته و توسط انجمن تجار بازار جایگزین شدند. امروزه چندین انجمن تجار در بازار وجود دارد ولی هیچ یک از آن ها نماینده ی عموم فروشنده ها نمیباشند.

تاریخچه ی اجتماعی بازار بزرگ استانبول

گرند بازار امروز

گرند بازار امروزه یکی از مناطق برجسته استانبول و مجتمعی پررونق از 26000 فروشنده است که روزانه بین 250000 تا 400000 نفر از آن بازدید میکنند. این مکان با مراکز خرید مدرن استانبول رقابت میکند اما زیبایی و افسون آن مزیتی محسوب میشود. رئیس ائتلاف صنعتگران بازار بزرگ ادعا میکند که در سال 2011 – 550 امین سالگرد ساخت بنا – بازار بزرگ استانبول پر بازدیدترین بنای جهان بوده است.

گرند بازار امروز

 
© 2018 , All Right Reserved