گردش در منطقه ممنوعه چرنوبیل؛ 33 سال پس از فاجعه اتمی

گردش در منطقه ممنوعه چرنوبیل؛ 33 سال پس از فاجعه اتمی

حادثه اتمی چرنوبیل حادثه هسته‌ای فاجعه‌باری بود که در روز ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ (۶ اردیبهشت ۱۳۶۵) در نیروگاه چرنوبیل در اوکراین رخ داد. انفجار و آتش‌سوزی در رآکتور شماره ۴ نیروگاه چرنوبیل باعث پخش مواد رادیواکتیو در بخش بزرگی از غرب شوروی و اروپا شد. این رآکتور از رآکتورهای RBMK بود.

تعداد زیادی از کارکنان تأسیسات در عرض چند ساعت نشانه‌های دریافت تشعشع رادیو اکتیو را نشان دادند. عده زیادی کارمند و آتش‌نشان که بدون محافظ مشغول به کار بودند، بیشتر بخاطر شروع آتش‌سوزی در سقف واحد ۳ بود که پیش‌بینی‌های ایمنی را نادیده گرفتند. عده افرادی که در بیمارستان‌ها بستری شدند، تا ساعت ۶ صبح به ۱۰۸ و تا پایان روز اول به ۱۳۲ نفر رسید.

پس از انفجار ابتدا محیط اطراف تأسیسات به امواج رادیواکتیو آلوده گشت و بعد به تدریج ابرهای آلوده به نواحی دورتر سرکشیدند و بارش باران سبب شد که بخش‌های وسیعی از اروپا به مواد رادیواکتیو آلوده شود. در اثر انفجار در رآکتور بلوک چهار تأسیسات اتمی چرنوبیل، مواد رادیواکتیو برای ساختن حدود صد بمب اتمی آزاد شدند. اگرچه در آن سال مقامات اتحاد شوروی سابق در آن زمان، پخش هر گونه خبری را در مورد این فاجعه به شدت ممنوع ساختند. از نظر زیان‌های مالی و انسانی، حادثه چرنوبیل بدترین حادثه نیروگاه‌های هسته‌ای در جهان به‌شمار می‌آید.

در اولین گام یک منطقه انزوا در محدوده ۳۰ کیلومتری اطراف نیروگاه چرنوبیل تعیین شد. از ۲۷ آوریل سال ۱۹۸۶ حکومت اوکراین ساکنین شهرهای پریپیات و چرنوبیل، و روستاهای درونِ منطقه انزوای سی کیلومتری -حدود صد هزار نفر- را به خارج این محدوده انتقال داد. فاجعه چرنوبیل وضعیت تشعشع در محدوده‌های بسیاری از کشورهای اروپایی را به شدت تغییر داد. پریپیات (Prypiat) شهر متروکه‌ای در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل، واقع در استان کیف در شمال کشور اوکراین است.

پریپیات در سال ۱۹۷۰ به عنوان محل اسکان کارکنان نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل بنیان گذاشته شد. در سال ۱۹۷۹ رسماً به یک شهر تبدیل شد اما در سال ۱۹۸۶ در پی وقوع فاجعه چرنوبیل تخلیه شد و به شهری متروکه بدل گشت. این در حالی است که به شهروندان گفته شده بود که این جابه جایی موقت بوده و ظرف 3 روز به خانه های خود بازمی گردند.

همانطور که در نقشه پیش رو می بینید، میزان رادیواکتیو سزیوم چرنوبیل و پریپیات به تصویر کشیده شده است.

با وجود گذشت سال‌ها از این حادثه، هنوز آثاری از مواد رادیواکتیو و جهش‌های ژنتیکی در مردم منطقه مشاهده می‌شود. در این میان می‌توان به ناقص شدن نوزادان در دو دهه اخیر، از قبیل بی‌دست و پا متولد شدن اشاره کرد. از پانصد هزار نفری که با حادثه چرنوبیل مبارزه کردند، بیست هزار نفر مرده‌اند و دویست هزار نفر هم رسماً از کار افتاده اعلام شده‌اند. کسانی هم که زنده ماندند، از بیماری‌ها و سرطان‌های مربوط به تشعشعات اتمی رنج می‌برند.

شایان ذکر است که تشعشعات اتمی چرنوبیل همچنان پابرجا بوده و علی‌رغم ایزولاسیون نوین آن نمی‌توان از آن چشم پوشی کرد آمار افزایش نرخ سرطان اوکراین هم گواه بر شرایط وخیم تشعشعات رادیواکتیو که همچنان هم موجود اند می‌باشد.

به منظور احترام به آتشنشان های محلی که در زمان وقوع حادثه به صحنه آمده و جان خود را از دست دادند، بنای یادبودی ساخته شده است.

پل محل عبور عابر پیاده که روبه نیروگاه چرنوبیل بود به نام «پل مرگ» شهرت یافت؛ زیرا پس از انفجار افراد زیادی روی این پل جمع شدند تا جرقه های رنگارنگ حاصل از سوختن گرافیت که از نیروگاه ساطع می شد را ببینند و می گفتند که زیباترین تصویری بود که دیده بودند. اما افرادی که بیش از حد روی پل ماندند دوز مرگباری از تشعشع را متحمل شده و بسیاری جان خود را از دست دادند.

با وجود دستورات دولت در خصوص تخلیه، حدود 200 نفر هنوز در این شهر ارواح زندگی می کنند و کلیسای سنت الایژا (St. Elijah) در پریپیات به کار خود مشغول می باشد.

به تازگی مینی‌سریال «چرنوبیل / Chernobyl» ساخت 2019 شبکه اچ‌بی‌او و استقبال بالای تماشاچیان -دارای رتبه برترین سریال در سایت IMDB- توجه گردشگران به این منطقه جلب شده و عکس های چرنوبیل امروزی در صفحات اجتماعی موج می زنند.

همچنین فیلم «خاطرات چرنوبیل / Chernobyl Diaries» ساخت 2012، فیلمی با ژانر ترسناک در شهر پریپیات است؛ که در سال 2013 گردشگرانی را به این منطقه جذب کرد.

چرنوبیل به عنوان مقصد «گردشگری سیاه» شناخته شده و گردشگران علاقه مند به مقاصد کابوس وار –ترسناک، دردناک و اندوهگین- را به خود جذب می کند.

پس از 2 ساعت در اتوبوس، بازدیدکنندگان به ورودی منطقه ممنوعه می رسند. پس از امضای متن اخطار درخصوص تشعشع بالا داخل منطقه می روند؛ و در خصوص دست نزدن به وسایل یا گیاهان و حتی نشستن بر روی زمین اخطار می دهند. سپس از رآکتور هسته‌ای عظیم، ترسناک و پوشیده در بتن که منفجر شده است دیدن می کنند. با وجود این نکته که میزان مواد رادیواکتیو بیشتر از زندگی در شهر است اما از میزان رادیواکتیوی که یک پرواز برفراز اقیانوس اطلس برای شما به همراه دارد بسیار کمتر است. بازدیدکنندگان از مدرسه متروکه ی منطقه ممنوعه چرنوبیل و کتاب های زردشده، تبلیغات زمان شوروی و ماسک های آویزان دیدن می کنند.

شهربازی متروکه پریپیات با ماشین کوبنده های و چرخ و فلک زرد رنگ (نماد شهری سرزنده که به علت یک فاجعه ساکت شده است) یکی دیگر از جاذبه ها برای عکاسان می باشد.

حتی هتل هایی در این منطقه وجود دارند. در زمان خروج از این منطقه نیز شما را بررسی می کنند و اسکنرهای بدنی شما را برای درجات بالای تشعشعات چک می کنند. در صورتی که زنگ اخطار به صدا در آید، لباس های شما را پاکسازی می کنند تا گردوغبار رادیواکتیو از منطقه خارج نشود.

جو کلی این منطقه فضایی بعد از آخرالزمان را به تصویر می کشد و تنها یک دهه است که به گردشگران اجازه ورود و بازبینی از این منطقه داده می شود. به طور میانگین 60000 گردشگر در سال 2018 از چرنوبیل بازدید کردند. این به طوریست که رزروهای چرنوبیل در ماه مه حدودا 30% افزایش داشته و به علت سریال محبوب «چرنوبیل» در ماه های تابستان بیشتر نیز می شود.

دولت اوکراین می گوید که پاک‌سازی تا سال 2065 به پایان نخواهد رسید.

 
© 2018 , All Right Reserved